23 juni 2018

Lang leve Netflix

Hierbij beloof ik plechtig dat ik geen persoonsgegevens verzamel van mijn bloglezers. Zo, dat scheelt weer een email in je inbox.

Op mijn werk zijn ze er nog steeds druk mee, de Algemene Verordening Gegevensbescherming. De meest verhitte discussies vinden plaats over de, in mijn ogen, meest triviale dingen. Bijvoorbeeld: Mogen de verjaardagen van collega's op een plek staan waar iedereen bij kan? Voor de zekerheid hebben Hans en Griezel alle informatie dichtgegooid. Dat gaf mij de gelegenheid om underground te gaan met mijn verjaardag. Alleen mijn directe collega heb ik getrakteerd op een broodje.

Een ander AVG-mysterie bij ons op het werk: mogen de vakanties van collega's voor iedereen toegankelijk zijn? Ik heb het antwoord niet afgewacht en ben gewoon gegaan. Het was een wandelvakantie langs de kust van Groot Brittannië, in ons huishouden ook wel bekend als pudding-eiland.

Tijdens die vakantie werd al snel duidelijk dat al mijn gesashay van de laatste tijd niet heeft geleid tot grotere stapzekerheid. Een wandeling langs de kust is niet hetzelfde als een strandwandeling, zo bleek. Het is steil omhoog naar de top van de klif en weer steil naar beneden naar een inham, en dat 20 kilometer lang. Laat ik maar eerlijk zeggen dat ik geen toptijd heb neergezet.

Gek genoeg was het niet ik, maar X. die in het water viel. We liepen achter elkaar, hij voorop, naar een dichtbegroeid stukje wandeling. In die dichte begroeiing bleek een vijver met een smal plankje als brug. Het plankje was begroeid met mos dat spekglad was. X. gleed uit, ging helemaal kopje onder.

Om een of andere reden veranderde ik in een hulpeloze hoofdrolspeler uit een Gotische roman. Ik kon alleen maar met mijn hand op mijn voorhoofd 'Oh, nee! Oh, nee!' roepen. Er moest een collega-wandelaar/toerist aan te pas komen om X. weer op het droge te trekken. X. was een beetje geschrokken maar ok. Het enige was dat naast hijzelf ook zijn telefoon kletsnat was en niet meer leek te functioneren.

En toen bleek dat het kijken naar Netflix-series nog niet eens zo'n nutteloze hobby is.

Als je er nog niet aan bent begonnen, kun je Safe het beste bewaren voor als je echt even helemaal niets te doen hebt. Het is een who-dunnit waarin het lichaam van een jonge knul wordt gevonden in het zwembad van de buren. Voor een reden die ik niet zal verklappen, wil de eigenaar van het zwembad de (doordrenkte) telefoon van het slachtoffer gebruiken. Op die manier heb ik geleerd dat je een doordrenkte mobiele telefoon weer tot leven kunt wekken als je hem een nachtje onderdompelt in een laag rijst.

Elke supermarkt verkoopt rijst, elke hotelkamer heeft glazen. Van hulpeloze Gotische hoofdrolspeler veranderde ik in een doortastende Angus Macgyver. Vol trots kan ik vermelden dat de volgende dag de telefoon van X. het weer deed, alsof er niets gebeurd was.

Pint anyone?

22 mei 2018

Niet paniek

Het is van uiterst belang om niet gearresteerd te worden voor moord. In het algemeen, maar ook in het bijzonder sinds ik een paar haren heb opgestuurd naar een laboratorium in ruil voor een intolerantietest. Toen ik de haren op de bus had gedaan, opperde X. dat het weleens een nep laboratorium kan zijn die mijn haar helemaal niet gaat testen maar die alleen mijn DNA wil bewaren in een database om door te verkopen aan de politie in Amerika. 

Mijn wantrouwen is alleen maar gegroeid sinds de uitslag binnen is. Het document is opgesteld in slecht Nederlands. Ik blijk intolerant te zijn voor gouden hamsters. 'Wat moet ik nu doen?' staat er. Antwoord: 'Niet paniek.' Als ik dat lees, dan begin ik toch te twijfelen aan de validiteit van zo'n uitslag. Ik bedoel, wie heeft er ooit van gouden hamsters gehoord?

Gelukkig was er de Royal Wedding afgelopen zaterdag. Alleen het punt was dat ik een afspraak had (en niet meer kon afzeggen) waardoor ik het niet live kon meekijken. Alle vijf uur televisie heb ik in drie uur teruggekeken op de recorder. Een aanrader! De arriverende gasten, sommige balancerend over kinderkopjes in hoge hakken, de (minutenlange) preken van bisschoppen, de muziekintermezzo's. Alles (alles!) heb ik twee keer zo snel voorbij zien komen.

Het punt daar weer van is dat het lang niet zo emotioneel uitput. Voor het eerst in jaren heb ik geen traantje gelaten bij een huwelijksceremonie. Mogelijk dat dat niet alleen door het hoge terugkijk-tempo komt, maar ook door mijn leeftijd. Al die poespas, de jurk, de bloemen, de pracht, de praal, het doet me tegenwoordig niet meer zo veel. Ik dacht dezelfde emotie te detecteren bij Philip. 'Hoe lang nog?' zag ik hem denken toen hij verveeld door het programmaboekje bladerde.

Niet paniek.

De dag is goed verlopen. De stof is gaan liggen. Er is nog wijn over van zaterdag.

7 april 2018

When Harry met Meghan

Toegegeven, mijn verhalen zijn niet altijd duidelijk. Ik ben daar erg verlegen over, waardoor de plankenkoorts voor een volgend verhaal steeds verder toeneemt. En voor je het weet is het twee maanden later.

Wat dat betreft is Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen een enorme prestatie. De 85-jarige man schrijft elke dag een stukje. Elke dag! En dan ook nog op zo'n manier dat je wilt blijven lezen. Een bijna onmogelijke taak, zo lijkt het. Weer een reden om neergeslagen de spreekwoordelijke pen te laten liggen.

En dan heb ik het nog niet eens over de groeiende plastic soep in de oceaan. X. en ik scheiden ons afval religieus. Ik pieker erover of dat nog wel nuttig is, aangezien de plastic zakken linea recta naar de zee worden gebracht.   

Dat neergeslagen gepieker is een teken dat ik aan een lichte voorjaarsdepressie lijdt. Wat mij enorm op de been houdt is de aanstaande Royal Wedding van Harry and Meghan. Of Ed Sheeran and Meghan, zoals X. voor de grap zegt. Nog een dikke maand te gaan, ik houd het nieuws gespannen in de gaten. De oude opa in mij vindt dat ze een beetje te snel van stapel lopen, dat ze beter elkaar nog een jaartje hadden moeten afsnuffelen. De Royal Queen in mij wrijft elke dag in zijn handen en slaat volop hapjes en drankjes in om 19 mei voor de telly te verorberen.

De invitatie heeft nogal voor ophef gezorgd. Zo schijnt Harry niet Harry te heten, maar Henry. Geen typefout, kennelijk. En er zijn 2640 'gewone' mensen uitgenodigd om toegelaten te worden op het landgoed van Windsor Castle. In ruil voor het aanmoedigen en toejuichen van het jonge paar krijgen de 'commoners' een stukje taart aangeboden. Waar de meeste ophef over is, echter, is het ontbreken van Elton John op de uitnodigingslijst.

Misschien heeft de sombere peinzer in mij gelijk en is het niet meer dan een mentale constructie van onze maatschappij om de trouwbeloftes van twee mensen zo enorm belangrijk te vinden. Desalniettemin is het juist de ophef over zoveel trivialiteit die mij weer een beetje blij maakt. 

11 februari 2018

Olympisch kampioen eigenwijs

Mijn dokter vindt mij te dik. Zelf vind ik dat het meevalt. Mijn cholesterol, bloeddruk en suikergehalte zijn allemaal in orde. Daar hecht ik meer waarde aan dan wat de dokter vindt van mijn dikke buik.

Bovendien, laten we niet vergeten dat die dikke buik dikwijls van pas komt. Bij de extreme kou van de afgelopen dagen, bijvoorbeeld, fungeert het als extra buffer. Nog een paar vriesdagen had ik geen probleem gevonden. Sam en Dave gebruiken hem als kussen, of als een soort piano om hun voorpootjes tegen te kneden.

Als ik het lef had om met 150 km/u op een sleetje over een laagje ijs te glijden, zou ik me aanmelden bij het Olympisch onderdeel rodelen. Het postuur heb ik al.

Over de Olympische Spelen gesproken, ik moet even wennen aan het magere aanbod van Olympische actie op de Nederlandse televisie. Tot nu lijkt het of er alleen schaatswedstrijden worden uitgezonden. Gevolgd door veel herhalingen van diezelfde schaatswedstrijden. Inmiddels heb ik Sven drie keer de 5 kilometer zien winnen. Als ik dat had geweten had ik vanmorgen geen wekker gezet.

Mark Rutte zei dat hij 'een stijve nek' kreeg van het kijken naar Ireen Wüst. Dat deed mij denken aan een feestje laatst. Ik sprak iemand die in zijn vrije tijd de website beheerde van een site waar mannen erotische gunsten van vrouwen kunnen bestellen. 'Een interessante niche,' zei ik. Totdat ik besefte dat het hele wereldwijde web bol van de seks staat.

Zou ik, samen met de maatschappij, aan het verpreutsen zijn? Mark zal het vast niet erotisch bedoeld hebben. Waarschijnlijk zat hij op de tribune bij Sjenkie en moest hij zijn best doen om de prestaties van Ireen te zien. Die wedstrijden waren ongeveer tegelijk gepland kennelijk.

Daarnaast is het Carnaval. Sinds wanneer wordt dat ook boven de rivieren gevierd? Gisteren in de stationshal van de grote stad dacht ik verfrissende nieuwe trends te zien totdat ik besefte dat het verkleedde mensen waren. De winnaar was een jongen in een prachtige geborduurde jas. En een witte pruik. Ik denk dat hij Louis XIV moest voorstellen. Als iemand hem ziet, kun je hem vragen waar hij die jas heeft gekocht?

Dan kijk ik ondertussen naar de herhaling van de 5 kilometer.

1 januari 2018

30 miljoen minder

Ik was buitengesloten van mijn eigen website.

'Ja, ja,' hoor ik je zeggen. 'Twee maanden niets schrijven en dan zo'n excuus.'

Moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik dat zojuist pas ontdekte.

Overigens ben ik alle ideeën voor een blogartikel die mij sinds 8 oktober te binnen waren geschoten, vergeten te noteren. Wat er overblijft is een loshangende samenstelling van kliekjes. Ideaal voor Nieuwjaarsdag.

Sam ligt op de kachel te drogen. Vanmorgen toen het zo hagelde, was hij buiten aan het genieten van de stilte. Hij houdt niet zo van vuurwerk. Dave heeft dat wat minder. Die is doof aan het worden, denk ik.

Dit jaar is er meer geld uitgegeven aan vuurwerk. Dat was goed te merken. Het duurde een uur voordat de buren klaar waren met afschieten.

Zelf heb ik geld verkwist aan een lot van de staatsloterij. Gelukkig niets gewonnen. In eerste instantie lijkt het leuk, 30 miljoen op de rekening. Ik was van plan om dan mijn baan op te zeggen en weer voltijds te gaan studeren. Eerst geneeskunde. Daarna filosofie.

Ook dacht ik aardig te zijn en een paar miljoen weg te geven aan familie. Maar dan beginnen de problemen. Hoeveel geef je weg? En aan wie? Stopt de familie bij achter-achter-neefjes? In een documentaire over de familie Windsor zag ik dat Prins Charles met hetzelfde euvel heeft gestoeid. Het resultaat is dat de kinderen van zijn broer Andrew niet meer tot de koninklijke familie horen. Ik kan mij de woordenwisselingen daarover (of het haatvolle zwijgen) goed inbeelden. In mijn hoofd had ik ook al flinke ruzie met ondankbare familieleden.

2018 is dus goed begonnen. Mijn goede voornemen is om dit jaar niet te stoppen. Niet met roken, niet met drinken en niet met eten. In 2018 ga ik opnieuw beginnen. Het idee is om alle self-help boeken die in de kast staan te verstoffen nog eens helemaal door te lezen. En dit keer ook alle bijbehorende oefeningen te doen. Als alles volgens plan verloopt, weet ik aan het einde van het jaar welke kleur parachute het beste bij mij past, hoe ik mijn man tevreden kan houden in bed, hoe ik mijzelf kan bevrijden van depressies, en hoe ik het leven kan overleven.

Dus maak je borst maar nat.

8 oktober 2017

Yes we can

Het is 8 oktober en de eerste pepernoten zijn achter de kiezen. En inderdaad, na een stuk of tien van die jongens word ik misselijk. Dat is niet veranderd.

Andere dingen wel.

Nu ik wat ouder word (ahum) lijkt het of ik eindelijk besef dat andere mensen (tenzij gewapend) mij niets kunnen maken. De dromen dat ik gebeld word door het bestuur van mijn lagere school met de mededeling dat ik dertig jaar geleden ten onrechte ben vrijgelaten, maken mij niet meer zenuwachtig. Het vooruitzicht van een week lang werken met vreemde collega's maakt mij slechts licht nerveus.

Alsof ik, na tientallen jaren, eindelijk de penache krijg van Pippi Langkous.

Wel of geen groenten bij het avondeten, met de katten onder de dekens, uitslapen tot twee uur 's middags. Ik mag doen waar ik zin an heb. Waarom wist ik dit niet eerder? Ondanks het uitzakkende lijf en de vergrootte prostaat, is het heerlijk om volwassen te zijn.

Alleen de energie, de can-do mentaliteit die ik vroeger had, is een stuk minder. Zeker na een dag oppassen op de neefjes van X.

Lieve mensen, ik ben afgepeigerd.

Toen ik gister de kinderwagen met de zes maanden oude baby voortduwde terwijl ik het tweejarige jongetje probeerde te overtuigen wat harder door te lopen om voor sluitingstijd bij de bakker te zijn, leek het of ik in een heel ander universum terecht was gekomen. Een universum met alleen maar vriendelijke mensen. Zelfs de voorbij razende fietser moest aangenaam lachen voor de kinderwagen die langzaam over het fietspad rolde omdat ik druk was de natte bladeren uit het knuistje van de tweejarige te trekken.

We hebben het gehaald, de bakker was nog open. En toen we eindelijk weer thuis waren, was het tijd voor een slaapje. Voor zowel de tweejarige als voor ome Benjamin.

En nu zijn ze weg. Het is heerlijk rustig. Ik doe een dansje door de huiskamer (vrij van speelgoedautootjes) en bekijk de inhoud van de koelkast. Straks een paar kaasjes met een beetje port.  Pippi zou trots op mij zijn geweest.

9 september 2017

Herfstmaand

En dan is het opeens september, gaan de kinderen weer naar school, is iedereen terug van vakantie.

Voorheen, zodra de spandoeken van Veilig Verkeer Nederland boven de straten hingen met de mededeling dat de scholen weer zijn begonnen, borrelde er bij mij een unheimisch gevoel naar boven. Het gevoel dat ik snel van baan moet wisselen omdat anders mijn ziel verpietert.

Sinds ik in de polder woon, heb ik dat gevoel niet meer. Werk betaalt de huur, het gas en licht. Werk faciliteert zorgeloze weekenden. Maar werk is niet meer het allerbelangrijkste wat er is. Waarschijnlijk is mijn ziel verpieterd.

In de tussentijd houd ik het nieuws in de gaten. Dat valt nog niet mee. Nu de aarde wordt overspoeld door zeewater en de mensen aan de overkant van de plas in de ban worden gehouden door Irma en José, is het zoeken naar nieuws over het liefdesleven van Mark.

Het laatste nieuws op internet van Mark en Marieke stamt uit maart. Is dat nog houdbaar? De roddelbladen zouden meer uitkomst kunnen bieden ware het niet dat mijn kapper die niet meer heeft.

In zijn leesmap lag een Vogue Italia. Het staren naar (en kwijlen op) de cover met Edoardo Velicskov en Pablo Rousso heeft de wachttijd voor het grootste gedeelte overbrugt. Er was nog heel even tijd om een blik te werpen op de komende modetrends.

Goed nieuws. De herfstmode 2017 staat in het teken van 'Normcore'. Dat betekent niet-pretentieuze, oftewel ‘normale’ kleding waarmee je je niet uitdrukkelijk onderscheidt.

Wie had dat gedacht? Het is nog maar net september en ik ben nu al klaar voor de herfst.

Lang leve Netflix

Hierbij beloof ik plechtig dat ik geen persoonsgegevens verzamel van mijn bloglezers. Zo, dat scheelt weer een email in je inbox. Op mijn ...