30 maart 2020

Met ons gaat het goed

Voor het Polyester-huishouden vergt het huidige beleid niet zo'n enorme aanpassing. We kwamen al niet zo veel onder de mensen.

Verder is niets meer normaal, wat heel snel normaal dreigt te worden.

Mijn dagelijkse wereldreis met de bus, de trein, de tram, de fiets is vervangen voor twee passen naar de keukentafel. Vanmorgen kon ik mij al niet meer inbeelden dat ik ooit zoveel energie verspilde voordat de eerste kop koffie is gezet.  

Het thuiswerken was wennen in het begin. Inmiddels vind ik het ideaal. Saaie vergaderingen zijn geen probleem meer sinds ik weet hoe ik een netwerkstoring moet nabootsen: eerst elk derde woord niet uitspreken, beetje hoekerig bewegen, daarna de camera van de laptop uitzetten en vervolgens de wifi uitzetten. Et voila, een heel uur voor jezelf.

Er zijn dingen waar ik niet aan wen. Online boodschappen doen, bijvoorbeeld. Ik heb mij nooit zo gerealiseerd hoezeer de indeling van een fysieke supermarkt dienst doet als inspiratie voor het bedenken van maaltijden. Om maar te zwijgen over de lekkere kaasjes in de aanbieding, waar je dan zo onverwachts langs loopt en dan pas beseft hoezeer je trek hebt in vette Franse produkten gemaakt van ongepasteuriseerde rauwe melk.

Iets anders waar ik maar niet aan kan wennen, is het wachten. Morgen is er weer een persconferentie van het kabinet waarin nieuwe maatregelen worden aangekondigd.
Gaan de kroegen open?
Mag ik naar de kapper? (Nadat mijn zelf-getondeusde haren weer zijn aangegroeid.)

Dat afwachten, tijd gevuld met vurig hopen op betere tijden, vind ik moeilijker dan 34 dagen geen alcohol drinken.

Waarvan akte.

23 februari 2020

Bron van gratis geluk

Er ligt een lijstje naast mijn toetsenbord:

  • Ingegroeide teennagel
  • Schrikkeljaar
  • Hoop

Het zijn mogelijke onderwerpen voor een blog, opgetekend door een oudere ik in een niet zo ver verleden. 

Ben je nu heel erg opgelucht als ik je vertel dat ik niet meer weet wat ik over die ingegroeide teennagel wilde vertellen? Mijn bedenkingen over het schrikkeljaar ben ik ook vergeten. Ik heb misschien niet het lichaam, maar wel het 'Oost-Indisch geheugen' van een topsporter.

Dan maar hoop. Het is zo precair, zo dun. De hoop dat er ooit een tijd komt zonder Cruella op het werk. De heren boven in de boom hebben besloten dat ik op een andere plek ga werken, bij een ander team. Ver weg van de boze blikken en de giftige opmerkingen van Cruella. Vanaf 1 april, zeggen ze. Maar we weten allemaal hoe dat gaat in het bedrijfsleven.

Als een ontsnappende gangster uit Alcatraz op nog geen tien meter van de kust van San Fransisco voel ik opluchting, maar durf ik nog niet te genieten. Gaat het echt door? Of wordt het uitgesteld?

En dan is er nog de twijfel. Wat als het niet aan Cruella lag, maar aan mij? Wat als in het nieuwe team ook een onaardig sujet zit die het op mij gemunt heeft?

Toch kies ik voor hoop, hoe precair en dun het ook moge zijn. Een maand lang hopen op een betere uitkomst geeft een maand lang vlinders in de buik. Ongeacht wat er daarna gebeurt. Anticipatie is een bron van gratis geluk, heb ik ooit ergens gelezen.

Anticipatie is ook het roze glitterlintje om de ‘Veertigdagentijd’ die a.s. woensdag begint. Zesenveertig lange dagen zal ik mij vrijwillig onthouden van alcohol. Na die tijd is het lente. Een nieuw begin van leven. En wie weet een nieuw begin van werkvreugde voor de oude Benjamin.

30 december 2019

Op de valreep

Ik had mij nog zo voorgenomen om mij dit keer niet mee te laten slepen met de kersthysterie.
Maar helaas. Volgend jaar beter.
Echter, de oud&nieuw gekte laat ik met veel plezier aan anderen over. Voor mij geen groot glitter feest of live concert met de drie G's of J's of K's. Wel pantoffels, huisbroek en DVD. Het is dat ik morgen nog even door de illegale vuurwerk-linie moet om oliebollen te scoren bij de bakker. Anders was ik nu al begonnen met het dicht timmeren van de ramen.
Laten we alvast toasten op een rustig nieuw jaar met veel koude biertjes en lekkere hapjes. Maar vooral op een jaar zonder veel nare dingen, waarin iedereen het naar zijn zin heeft en we weer de weelde hebben om te bloggen over onbelangrijke zaken, zoals het liefdesleven van Mark Rutte. 

Cheers.

9 november 2019

Hippe Polyester

Je hebt gelijk, ik begin er niet meer over. We weten nu wel hoe snel de tijd gaat, meneer Polyester, hoor ik je denken. Hoe doet men dat, regelmatig een stuk schrijven voor een blog? Tips en ideeën zijn welkom.

Eind oktober gaven X. en ik acte de présence op een verjaardagsfeest. Uiteraard was er dat onhandige moment bij binnenkomst. Daar zaten ze allemaal op een rij, dezelfde ooms, tantes, zussen, broers, ouders van dezelfde jarige job als verleden jaar. Ietsje ouder, iets andere teint in het haar, maar onmiskenbaar in dezelfde volgorde op een rij. Geef je een hand of drie zoenen? Zoals bij veel van dat soort sociale uitdagingen besloot ik te doen wat X. deed.

De keuken was kortgeleden gerenoveerd en compleet nieuw ingericht. Voor de grap bestelde ik een cortado voor X en een Latte Macchiato voor mijzelf. Zonder blikken of blozen werd mijn bestelling opgenomen en even later stonden twee zeer professioneel uitziende kopjes koffie voor ons neus. De rest van de avond heb ik mijn grapjas en lolbroek maar aan de wilgen gehangen.

Het gaat goed met Sam en Dave. Nog steeds heel stoer, als ze willen, maar nu even niet. De winter begint een beetje op te komen, dus zijn ze alvast aan het oefenen voor de winterslaap. Ze liggen innig verstrengeld in de warme gloed van de kachel.

En ik? Ik loop door de archieven van mijn brein op zoek naar dat onderwerp waar ik zo graag een blog over wil schrijven. Misschien is het tijd voor een BuJo? Meneer Polyester wordt nog eens hip, hoor ik je denken.

25 augustus 2019

Polyesterlijk aftreden

Als paus Benedictus de 16e zo vrij was om af te treden, dan mag ik stoppen met groepstherapie. Dat heb ik besloten. De opluchting is even groot als mijn besluit een paar jaar geleden dat ik te oud ben om te helpen sjouwen bij verhuizingen. Ik verwarm de soep, smeer de boterhammen. Maar sjouwen, daar begin ik niet meer aan.

Niet dat ik vind dat ik geen psychische hulp meer nodig heb. Eerder het tegendeel. Zo heb ik de therapie afgezegd via de mail omdat ik te laf ben om te bellen. Dat komt door oude trauma's over dingen moeten afmaken en niet mogen opgeven en het niet durven tegenspreken van strenge mensen in autoritaire rollen. Op deze manier blijven die onverwerkt.

Dat moet dan maar. In therapie blijven had mij heel ongelukkig gemaakt.

Ik vond het niet makkelijk om de mail te schrijven, nog enger om uiteindelijk op 'send' te drukken. En wat misschien nog wel het allergriezeligst is, is dat ik geen antwoord heb gehad.

'Stond er een vraag in jouw mail?' vraagt X.
'Nee.'
'Waarom verwacht je dan antwoord?'

Wat een geluk dat ik mijn self-help boeken nog niet heb weggedaan.

29 juni 2019

Vlammetjes met een oranje vleugje

Deze week las ik ergens dat oudere mensen beter binnen kunnen blijven wegens de hitte. Vandaar dat het hele Polyester-huishouden opgezwollen en uitgeteld op de bank in de woonkamer ligt. De gordijnen zijn gesloten om de meeste warmte buiten te laten. De felidae liggen te slapen, de menswezens proberen nog iets nuttigs te doen, zoals de krant lezen.

En voetbal kijken.

Allemaal belangrijkere zaken dan het huiswerk maken voor de groepstherapie. Stel je voor, moet ik ook nog eens thuis met mijn patronen in de weer.

Dat huiswerk heeft er voor gezorgd dat het huis nog nooit zo schoon is geweest. De berg met strijkgoed is weggewerkt. De ramen zijn gesopt, het tapijt is ontvlooid en gestofzuigd.  

En nu ben ik dus druk met het kijken naar het vrouwenvoetbal. 

Dat komt niet alleen door mijn patronen die ik liever niet onder ogen kom. Ook kijk ik vrouwenvoetbal omdat ik het songfestival heb gemist. Kun je het je voorstellen? Een romantische verrassing van X. Weekje weg in het buitenland in een B&B zonder televisie. Pas de volgende dag lazen we in de online-krant dat 'we' het festival hadden gewonnen. Sinds 44 jaar weer eens eerste in de internationale zangcompetitie.

Wat zal dat een feest zijn in Nederland, dacht ik. Ik had visioenen van hossende mensen, een intocht van Duncan in Amsterdam, zinkende woonboten.

Ik heb er niets over gehoord. En bij thuiskomst praatte niemand erover, men leek het al weer te zijn vergeten. Was het een complot? Is hier een enorm feest geweest in mijn afwezigheid en houdt iedereen zich stil. Of is het echt als een natte wind in een pyjama voorbij getrokken?

Dit keer laat ik mij een eventuele winst en een bijbehorend nationaal feestje niet door mijn neus boren. Dus daarom volg ik het vrouwenvoetbal op de voet. Het is ontzettend leuk om te doen. Van mij zul je niet horen dat het mannenvoetbal zo veel beter is, en het damesvoetbal niet om aan te zien. Ik vind het super spannend.   

Vanmiddag is de kwartfinale Nederland - Italië. De airfryer staat al op het aanrecht, de vlammetjes liggen in de vriezer. Ik draag een shirt met het meest oranje vleugje dat ik kon vinden in de kast. Zachtjes, om Sam en Dave niet wakker te maken, zal ik roepen hup Oranje, hup! Dit keer wil ik erbij zijn, al is het maar via de beeldbuis. Die patronen kunnen me wat.

11 mei 2019

Patroonherkenning en lichtgevende bollen

Die selp-help boeken blijken een antoniem. Vanaf de kaft beloven ze gouden bergen, maar uiteindelijk bieden ze geen hulp. Zeker niet als ik ze gewoon in de kast laat staan.

Dus heb ik mij aangemeld voor groepstherapie.

Tegenwoordig heet het geen groepstherapie meer. Het wordt verkocht als een cursus 'zelfontwikkeling'. 

Ik had allerlei redenen om mij aan te melden, volgens de groepsleider zijn die zonder uitzondering onder te brengen onder de noemer: gedachtepatronen doorbreken.

Het zijn hardnekkige bitches, die patronen. Komt door de neuronen, zegt de groepsleider, die jarenlang dezelfde banen afleggen in mijn brein. Het duurt even voordat die via een andere weg willen vuren.

Allicht heb ik een hekel aan die groepsleider. Vanaf het eerste uur heb ik het idee dat hij het op mij heeft gemunt. En ook dat hij het beter denkt te weten dan ik.

Alle andere deelnemers vind ik maar stom. Niet mijn type mens. Te zweverig. Te nuchter. Geen gevoel voor humor. Te frivool.

En dan blijk ik hetzelfde te denken over mijn bazen en mijn collega's. Niet alleen mijn huidige maar ook alle voorgaande. Oh shit. Een patroon.

Ik ben er zo druk mee, met die patronen, dat ik amper het Songfestival nieuws kan volgen. Zal het Duncan lukken om voor a.s. donderdag een leuke act te bedenken? Hij lijkt geen last van vastgeroeste patronen te hebben. Wel van lichtgevende bollen op het podium.

Wat te doen? Port, lijkt me, met een stukje chocola.

Met ons gaat het goed

Voor het Polyester-huishouden vergt het huidige beleid niet zo'n enorme aanpassing. We kwamen al niet zo veel onder de mensen. Verder ...