30 juli 2017

Keep calm and sing along

Ik dacht ik wacht even met de volgende blog tot we een nieuw kabinet hebben...en nu zijn de heren en dames (of onderhandelaren, om de transgender niet te vergeten) op vakantie.

Verdiend, ongetwijfeld.

Ach, waarom haasten als het langzaam kan.

Neem nou de voortgang van mijn uithoudingsvermogen. Dat gaat ongeveer net zo snel als de kabinetsformatie. Ondanks het feit dat ik tegenwoordig niet alleen op de loopband in de sportschool, maar ook in de openbare ruimte sashay. Op zondagmorgen.

Hier in de polder is het op zondagmorgen heerlijk rustig. Vaak hoef ik de straat alleen te delen met hondenbezitters (en hun viervoeter).

Hashtag: fantastisch. Niet alleen voor de rust, maar het is ook beter voor mijn hartslag.

Want ergens in mijn onbewuste zit een verveelde Hans van Zetten. Onderuitgezakt, de kin leunend op zijn hand, geeft hij commentaar op mijn presteren. Als er verder niemand op straat is, kan ik Hans negeren. Moet ik iemand passeren, dan hoor ik zijn stem. 'Dikkertjes horen niet te rennen.' Op dat moment ben ik overtuigd dat Hans gelijk heeft en dat iedereen van dezelfde mening is voorzien.

Dat zijn momenten waarop mijn adem buitensporig snel gaat, tegen tachypnoe aan.

De vrouwenstem op mijn podcast moedigt mij aan. 'You're doing really well,' zegt ze terwijl mijn tong onromantisch uit mijn mond hangt.

Het fijne van sporten is dat er altijd weer een einde aan komt. Als Hans is afgedaald tot de diepe gronden van mijn vergeetachtigheid, kan ik mijzelf overtuigen dat het buikvet, dat al jaren mijn sixpack beschermt, zichtbaar begint te slinken. Dan droom ik over een plekje bij de Warwick Rowers op hun naaktkalender.

Tot die tijd zing ik hard mee met de Pride Anthem van Shary An: I am what I am, I am my own special creation.

2 juni 2017

Train dirty

Ik weet ook niet wat er met de maand mei is gebeurd. Feit is dat het nu plotseling juni blijkt.

Anno 2017.

Ik weet nog dat ik tennis op tv keek en dat André Agassi voor het eerst in een grote slam meedeed. Hij was de onconventionele jongen van wie je stiekem hoopte dat hij alles won. Alleen maar omdat hij zich niet altijd aan de regels hield.

Nu zit hij aan de kant bij wedstrijden van Djokovic. Als coach.

Wat ik bedoel te zeggen is, wat is er met die tussenliggende jaren gebeurd? Hoe kan het nu opeens twintig jaar later zijn?

De tijd kent geen genade. Is het een verklaring voor mijn nieuwste opwelling? Ik heb mij vandaag namelijk weer naar de sportschool begeven. Ook dit keer denk ik het te hebben gevonden: de sport die mij een beter, mooier mens maakt. De sport die mij tot grote hoogtes gaat brengen. De sport die mijn oogleden zal optrekken en mijn rimpels zal verzachten. Dit keer is het hardlopen, oftewel sashayen op de loopband.  

Het mooie van het voorbijrazen van de tijd is dat de ontwikkeling in de technologie niet heeft stilgestaan. De laatste keer dat mijn hardloopschoenen het daglicht zagen, liep ik nog met een discman aan mijn arm. Met cd's. Bij elke stap sloeg het ding over, of bleef het hangen.

Nu heb ik een mp3 speler met podcasts. Een podcast is een soort radio op het internet. Het is fantastisch. En het allermooiste is, is dat er allerlei podcasts bestaan die een bankaardappel, zoals ik, om kunnen toveren tot een strakke atleet. Ik heb een podcast gedownload met een lieve vrouwenstem, die vertelt wat ik moet doen (vooralsnog veel wandelen en zo nu en dan een paar seconden rennen). En tussendoor draait ze moderne liedjes. Of ritmisch gebonk, zou Herman Finkers zeggen.

Vandaag de eerste sessie gedaan en mijn lijf lijkt met de minuut strakker te worden. Ik stond net voor de spiegel en zou zweren dat het resultaat al zichtbaar is. Oppassen dat het niet te snel gaat. Laat ik vanavond voor de zekerheid maar een extra portie chips eten. Gelukkig staat de wijn ook al koud.

Echt, soms kan ik zo dol op sporten zijn.

14 april 2017

Abstinentie recadentie

De supermarkt was een gekkenhuis.

Voor mij in de lange rij voor de kassa stond een meneer. Hij had zijn handen in zijn zakken. Geen boodschappenwagen noch een mandje. Hij was boodschaploos. Ik legde het beurtbalkje op de loopband en begon mijn overvolle kar uit te laden.

De caissière had een goeie dag. Ze ging als een speer, groette de man zonder boodschappen, schoof mijn beurtbalkje in de gleuf en begon mijn chocolade- en biervoorraad te scannen.

'Uh, ik weet niet hoor,' zei de man zonder boodschappen. 'Maar dit zijn niet mijn boodschappen.'

Pats-boem, de caissière was uit haar flow. Zowel zij als de man zonder boodschappen keken verdwaasd om zich heen. Van wie zijn die boodschappen dan wel? zag ik ze denken.

Moet ik het echt zeggen? Dacht ik. 'Die zijn van mij,' zei ik.

Vervolgens was het wachten op de Super Caissière met de sleutel om de reeds gescande items te verwijderen uit het geheugen van de kassacomputer.

De meneer had alleen sigaretten nodig van achter de kassa. Een grote doos vol, met een sticker op de voorkant: 'stop met roken, nu!'

Iedereen spendeert het paasweekend op zijn eigen manier.

Ik sta 45 dagen droog en ben van plan dat uitgebreid te vieren met de eerder genoemde chocola en bier.

Het is gelukt! Niet zonder mentale strijd en kleerscheuren. Zo lang geen alcohol, geen suiker, en toch geen kilo afgevallen. Maar daar deed ik het niet voor. (Toch?) Bovendien, nergens staat dat het verboden is om chagrijnig te zijn tijdens de vastentijd.

Hoe het ook zij, el patròn Polyester is weer vrolijk, wrijft in zijn handen, loopt rondjes rond de koelkast. Nog een paar uur...

18 februari 2017

Het mirakel

Is Donald Duck nog steeds president? Het is wachten op een wonder. Of een blunder van The Donald. Niet per se in die volgorde.

Onze Mark heeft vrijdag zijn laatste wekelijkse persconferentie gegeven. Ook al ben ik avers tegen veranderingen, ik ben erg dol op 'laatste' dingen. Zoals een laatste werkdag, bijvoorbeeld.

Soms fantaseer ik over de speech die ik ga houden op mijn laatste werkdag. Duurt nooit lang, die fantasie. Dikke doewie! zou ik willen zeggen. Of, vrij naar Robbie Williams, 'So fuck you all'.

Ik ben weer eens aan zo'n traject begonnen die de weg naar een andere baan moet bestraten. De eerste sessie met mijn coach moet nog plaatsvinden, maar intussen heb ik al wel een carrière-check gedaan. Daaruit werd duidelijk dat ik niet geschikt ben voor het werk dat ik doe. Herstel: het werk dat ik al jaren doe.

Op zulke momenten kijk ik naar The Donald. Ik ken weinig mensen die zo ongeschikt zijn voor een functie als hij in de rol van president. Het doet pijn om dat plotseling te beseffen. Dan begrijp ik waarom hij dat liever ontkent. Wat doe je in hemels' naam al die tijd op de verkeerde plek? Is je zelfkennis dan echt zo slecht? Not true. 

Het zijn gekke tijden. Noem het een belemmerende gedachte, of een hardnekkig pessimisme, maar op mijn leeftijd nog een succesvolle carrièrewissel op de traditionele manier (eerst een studie dan een stage daarna een sollicitatiebrief en vervolgens een plek in een bedrijf), in het huidige financiële klimaat is niet reëel.

De functie waarin ik al mijn competenties kan inzetten, bestaat nog niet. Die moet ik zelf creëren. Het is tijd om te gaan dromen. Dat is in een notendop het advies dat ik kreeg na mijn carrière-check.

Daarom zet ik mijn geld in op een wonder.

Ze zijn de wereld nog niet uit. Kijk bijvoorbeeld naar dit blog. Wie had er nog een nieuwe inzending verwacht?

2 december 2016

Het december dieet

Na drie maanden stilte wacht ik nog steeds.

Ik wacht tot de krantenkoppen melden dat het allemaal een grap was. Dat uiteindelijk toch Hillary heeft gewonnen.

Elk ander scenario vind ik te eng om te overpeinzen.

Ook Sinterklaas stemt mij somber. Gisteravond trof ik hem en zijn vrienden aan in een restaurant. Beter gezegd: hij trof mij en X. aan in een restaurant. Hij legde zijn hand in die van mij en keek jaloers naar de twee glazen wijn op onze tafel.

'Houd moed,' wilde ik hem zeggen. 'Over een paar uur zit jij ook aan een borrel.'

Maar ik had geen zin om mee te spelen. Er is te veel over te doen, er wordt te fel geroepen. Is het ook niet onze traditie om de medemens te respecteren? Om het voor iedereen gezellig te maken?

Desondanks vieren we het wel. Morgen is ons heerlijk avondje, met familie en vrienden. Mijn gedichten zijn af, nu is het wachten op de cadeaus. Geheel tegen mijn normale werkwijze in (ahum) heb ik de bestellingen een beetje te lang laten liggen. Volgens de website van de TNT is de bezorger onderweg.

Laten we hopen dat de vierentwintiguurseconomie mij dit keer gunstig gezind is. Dat over niet al te lange tijd de bel gaat en ik met een gerust hart op de bank kan ploffen.

Een wijze Guru heeft ooit gezegd dat je om de zoveel tijd even moet checken of je nog leeft. En als blijkt dat je nog leeft, dat je dan breed moet glimlachen en jezelf op de schouders moet kloppen. 'Hurrah! Ik leef!'. Zo leer je omgaan met het feit dat het allemaal zo voorbij is. En zorg je ervoor dat je het leven niet verkwanseld maar ten volle benut.

Toch vind ik dat verkwanselen, op zijn tijd, best is toegestaan. Al is het maar voor een avond. Even vergeten hoe het zit in de wereld. Gordijnen dicht, poezen op schoot, romantische komedies kijken. Het motto van huize Polyester: een rigoureus dieet van positieve televisie is net zo gezond als heilzaam eten.

24 september 2016

Toedeloe-lijst

Sinds een paar weken ben ik mijn to-do lijst kwijt. Het was een A4-tje van een 15-tal punten. Voor het laatst gesignaleerd hier op mijn bureau onder een grote stapel papieren. Ik moet eerlijk zeggen dat het een week heeft geduurd voor ik in de gaten had dat de lijst was verdwenen. Eén van de punten was: 'blog schrijven', dat herinner ik mij nog. De andere punten weet ik niet meer. 

Het loslaat-proces bij de vermiste to-do lijst gaat voorspoedig. Bij andere zaken gaat het loslaten wat minder goed. Zoals het ouder worden. Mijn oogleden, bijvoorbeeld, beginnen rap te zakken. Ik investeer ongeveer 17% van mijn loon aan veelbelovende serums om ze weer monter en fier te liften. Elke ochtend spreek ik ze aanmoedigend toe: opwaarts! Desondanks lijk ik steeds meer op de broer van Charlotte Rampling.

Vooralsnog ben ik te bang voor een chirurgische ingreep. Niet vanwege de pijn of het risico dat het mis kan gaan. Wel ben ik bang om op Gerard Joling te gaan lijken. Hij heeft iets weg van een Stepfordse huisvrouw met dichtgetrokken ogen. Misschien is hij ooit begonnen met een onschuldige ooglidcorrectie en is hij in zijn enthousiasme doorgegaan met andere ingrepen. Ik vrees dat plastische chirurgie net zoiets is als het zetten van een tatoeage. Eén kersje staat zo kaal, voor je het weet wil je een naakte matroos op je rug. Dat proces stel ik nog even uit.

Aan de andere kant, Brad Pitt is wel weer vrijgezel. Wat heeft Brad in mijn fantasieën te zoeken als ik daarin mijn oogleden handmatig hoog moet houden? Wordt het misschien toch Gieren met Geer, binnenkort. Als dromer moet je realistisch blijven.

Goed dat Mark terug is van vakantie. Hij blijft dapper de wereld van de singleton verdedigen en de vragen in de Algemene Politieke Beschouwingen beantwoorden met weliswaar diep gelegen maar zo te zien onaangetaste oogleden.

Het is herfst in huize Polyester wat betekent dat de tuinstoelen zijn opgeborgen en de televisie naar het midden van de kamer is gesleept. Een nieuwe to-do lijst is in de maak. Achter punt 1 staat: voorraadkast openen. Punt 2 tot en met 3 hebben te maken met chips en bier. Voor de rest laat ik de lijst leeg.

6 augustus 2016

Tips voor thuisblijvers

Zo. Ik heb even gewacht met mijn volgende blog tot de rest van Nederland op vakantie is. Nu kunnen we het er rustig over hebben.

Er is van alles tussengekomen. Zoals een vakantie met X. naar de andere kant van de wereld. Gevolgd door de re-integratie van Sam en Dave in ons huishouden. Als ik hun gemiauw goed interpreteer, hadden ze het zoooooo veeeeeel beter in het kattenpension. Het was all-inclusive met een onafgebroken lopend buffet in verschillende smaken. Opeens begrijp ik de wat melancholische blik van mijn oom wanneer hij is teruggekeerd van zijn jaarlijkse verblijf in de Heineken bar op Ibiza.

Toen werd ik gebeld door een mevrouw die mij ging uitleggen wat hormoonyoga is en geen moeite had om het V-woord veel en vaak te laten vallen. Volgens X. keek ik aan het begin van het telefoongesprek verbaasd, trok ik vervolgens een vies gezicht en gingen uiteindelijk mijn wenkbrauwen omhoog. Dat was waarschijnlijk het moment dat ik mij herinnerde dat ik een mail aan haar had gestuurd met vragen over hormoonyoga. Samengevat komt het erop neer dat ik een baarmoeder tekortkom. Dus heb ik mij aangemeld voor een cursus Spaans.

Het lijkt een klein beetje op hormoonyoga; van de tien cursisten ben ik de enige man. Maar wat misschien nog interessanter is, is dat neurosen die ik als 'behorend tot het verleden' had gefiled in een ijzeren archiefkast in mijn brein, vrijwel meteen op de eerste cursusdag de kop opstaken.

Deze mensen kan ik aan, dacht ik toen ik de grijze geföhnde haren van mijn klasgenoten zag.

Na drie cursusdagen blijk ik toch niet de beste van de klas. Maar gelukkig ben ik niet slechter dan die mevrouw die nooit haar huiswerk maakt omdat ze het te veel vindt en daarnaast een heel leuk en druk sociaal leven leidt. 

Ik doe het voor mijzelf, denk ik als ik de vocabulario uit mijn hoofd probeer te leren. Toch wil ik de lerares niet teleurstellen.

Zo gaan die dingen, zou mijn tante zeggen.

Queres tomar algo?

Keep calm and sing along

Ik dacht ik wacht even met de volgende blog tot we een nieuw kabinet hebben...en nu zijn de heren en dames (of onderhandelaren, om de transg...