11 januari 2014

De schoonmaakster van Mark

Zou Mark Rutte een schoonmaakster hebben? Ik hoop dat hij beter is in ramen lappen dan in persconferenties. Hij bereidt zijn toespraak niet eens meer voor. In de persconferentie van gister kijkt hij om de zin naar zijn schoot waar een spiekbrief ligt.

Het leuke is wel dat hij tijdens het lezen heel verrast lijkt dat Nederland de Olympische Spelen in Sotsji niet boycot. Als hij uit de lijst van afgevaardigden voorleest dat de minister president ook gaat, zie je em denken: verrek, dat ben ik. Even verderop zegt hij oprecht: 'ik kijk er erg naar uit.'  

Schoonmakers zullen wel duurder worden. In de krant staat dat een dienstencheque moet zorgen dat 'particulieren hun werkster wit kunnen betalen en dat de werkster belasting en pensioenpremie betaalt'. In het krantenartikel wordt consequent het woord werkster gebruikt. Zou die arbeidsgroep echt alleen uit vrouwen bestaan?

Gister heb ik The Bourne Identity op DVD gekeken. Nu ben ik overtuigd dat juist mannen heel geschikt zijn als schoonmakers. Vooral geheimagenten met geheugenverlies en de CIA op de hielen. Overal waar Jason Bourne komt, neemt hij de tijd om te poetsen als Mien Kraak. Als Jason de boel heeft gedaan, is er geen vingerafdruk meer te vinden. Zo'n schoonmaker wil toch iedereen?

Als ik Jason niet kan krijgen, houd ik mijn huis liever zelf schoon. Ondanks mijn onderdrukte opruimwoede. Wat het schoonmaken zo leuk maakt, is dat er om de zoveel maanden een nieuw product op de markt komt dat het antwoord belooft te zijn op alle viezigheden. Elke keer trap ik er weer in. Bij de AH zag ik vandaag Mr. Proper vloeibare gel. Ik had geen tijd om te stoppen en de beloftes op de verpakking te lezen. Nu staat het op mijn verlanglijstje. Mr. Proper is the new black.

Nog leuker dan schoonmaken is het verzinnen van schoonmaakproducten. Wat dacht je van een Jason Bourne-serie, bijvoorbeeld? Operation Bathroom voor het verwijderen van kalkresten. Operation Dinner In om de keuken te ontvetten. Ik zoek nog een naam voor een schoonmaakmiddel dat stof van het plafond verwijderd. Spider Man, zou kunnen. Of Spinragman. Of een ramenlappakket dat naar Mark is genoemd.

X. staat in de keuken. We gaan koken, ik moet gaan. 

4 januari 2014

Opruimwoede

Ik heb last van een onbedwingbare behoefte om op te ruimen, dus het zal wel januari zijn. Alles moet aan kant.

Eerst aan de beurt is het archief a.k.a. de stapels papier op het bureau, de foto's in de schoenendozen en de krantenknipsels in de kast. De truc is om niet alles te lezen en te bekijken. Meedogenloos moet je zijn, artikelen diagonaal scannen en dan beslissen: houden of weggooien.

Dan de kledingkast. Alles moet eruit, uitgezocht, opnieuw opgevouwen en in alfabetische volgorde weer terug.

Daarna de computer en de email. Oude berichten met oud nieuws en oude deadlines kunnen weg.

Heerlijk alles opgeruimd, leeg. Orde en duidelijkheid.

Als ik het daadwerkelijk deed.

Maar ik ken mijzelf. Als de Terminator aangespoord door Maria Rainer gooi ik alles in 1 keer overhoop. En als dan de paperassen verspreid liggen over de vloer, Sam en Dave zich hebben genesteld op de stapels kleding op het bed, is de opruimwoede weg. Plof. Ingekakt als een Haagse plumpudding.

Beter is het om te blijven zitten, even op de tanden bijten. Over een dag of twee erger ik mij niet meer aan de rommel, is de nieuwigheid van het jaar eraf. Kunnen we weer verder met de langste maand van het jaar.

28 december 2013

I love kerstvakantie

Tot nu toe heb ik de hele kerstvakantie binnen gezeten. Huisbroek aan, kookvet op de huid, koekkruimels op de kersttrui. Het gure weer van de afgelopen dagen werkte mee. Iedereen bleef liever binnen. Al vroeg op de dag werd er een flesje van het een of ander opengetrokken. De spelletjes uit de kast, de chips naast de aftrekstapel.

Nu de kerst voorbij is, de lucht blauw ziet, krijg ik fantasieën over frisse wind in de haren, vrolijke vogelgeluiden. Bij het idee van daglicht word ik huppelig. Misschien moet ik naar buiten. Kaplaarzen aan. Een wandeling van duizend calorieën maken. Rozige wangen, koude neus.

De komende dagen is het aftellen en terugkijken. Moet mijn lijstjes nog maken. De beste film, het beste boek, de meest getalenteerde persoon van 2013.

Maar eerst de zaterdagkrant. Met warme chocolademelk en een spekkie. Dan misschien een douche. Eventueel boodschappen. Wie weet kom ik vandaag nog wel buiten.

20 december 2013

Weer thuis

Geen probleem, dacht ik. Een wandelvakantie. Wat is er nou zo moeilijk aan wandelen? Het is net zoiets als heel lang boodschappen doen, en dan met een grote rugzak om.

De bestemming was het eiland van de eeuwige lente. Hoe populairder de vakantiebestemming, hoe goedkoper de vlucht, hoe vroeger de vertrektijd. Mijn vlucht ging midden in de nacht.

No worries. Het is vakantie. Een wandelvakantie!

Volgens de mensen met verstand van zaken, mensen met van die degelijke praxisbroeken en professionele wandelschoenen en -stokken, waren het geen moeilijke wandelingen. Je moest alleen 'stapzeker' zijn en geen hoogtevrees hebben.

Misschien had ik de vakantie wat grondiger moeten voorbereiden. Pas op de bestemming realiseerde ik mij dat het eiland uit een vulkaan is ontstaan. Dat die vulkaan nog steeds very much onderdeel uitmaakt van het eiland. Dat die vulkaan het eiland is. Dat elke stap of een beklimming of een afdaling is. Dat alleen de stranden plat zijn.

Maakt mij niet uit wat de experts zeggen, ik vond het niets met wandelen te maken hebben. Op handen en voeten worstelen door een rivierbed met losliggende stenen en stromend water. Verticaal, de berg op. Dat noem ik klauteren.

Ik heb hoogtevrees. En ik ben niet 'stapzeker'. De hele vakantie zag ik voor me hoe X. zich met één hand nog net aan een bloem van een cactus kon vasthouden, terwijl ik op handen en knieën langzaam naar hem toe zou treuzelen en hem dan net niet op tijd zou kunnen redden om hem vervolgens in het diepe dal te zien pletteren.

Soms is het ook best fijn om weer terug te zijn van vakantie. Heelhuids! Alle wandelingen overleefd.

Ook al word je, eenmaal thuis, begroet bij de supermarkt door een verveelde uitzendkracht verkleed als Kerstman. Die al 'ho-ho-ho'-end met een kapotte bel om je oren slaat.

En ook al zijn de supermarkten hysterisch druk en klinkt er uit de radio alleen maar kerstliedjes.

Soms is het gewoon fijn om weer thuis te zijn in dit natte, platte landje.

8 december 2013

Keek op de week

Wat een week.

Het begon met de foto's van de bruiloft. Gedownload op de computer van X. via the cloud, of zoiets.

Mijn god.

Hebben fotografen geen verantwoordelijkheid om mensen op hun best vast te leggen? Wie maakt er nou foto's van mensen, zittend op een stoel, onderuitgezakt, hangend in de jas, de welvaartsbuik bulkend over de dijbenen? En een onderkin met evenzoveel lagen als de bruidstaart? Foto's van mijn speech zijn ook niet echt gelukt. Ik kijk afwisselend met grote, angstige ogen. Alsof ik voor een executiepeloton sta te prediken. Of met weggedraaide pupillen. Alsof ik op het punt sta flauw te vallen.

Thuis voor de spiegel ziet het er allemaal veel beter uit. Ook voel ik mij dunner dan ik kennelijk in werkelijkheid ben. Bestaat er zoiets als het tegenovergestelde van Anorexia? 

Gelukkig was er de ruzie op het werk. Halverwege de week barstte het los. Hans en Griezel blijken net zo'n hekel aan elkaar te hebben als ik. Van een afstandje is het heel helder hoe het zit. Hans voelt zich in de steek gelaten door Griezel die met Cruella aanpapt. Zeg dat dan, zou je denken. Voor de draad ermee. Maar voor de betrokkenen is het veel ingewikkelder. Er wordt een beerput van opgekropte frustraties geopend die de boel alleen maar vertroebelt.

Ik ga bijna huppelend naar het werk. Elke dag is er wel weer een nieuwe plottwist wat de soap spannender maakt. Ruzie maken is een kunst. En Hans, Griezel en Cruella bakken er helemaal niets van. Het zijn gewoon mensen. Niet heel aardige mensen, maar toch, mensen zoals jij en ik die zich ook wel eens slecht en onzeker voelen. Doet een mens goed om te beseffen dat dure Burberry kleding daarvoor geen immuniteit geeft.

En dan blijkt Nelson Mandela te zijn gestorven. Ik las het in de krant. Van zaterdag. Een etmaal is voorbij gegaan, zonder dat ik wist dat die arme man zijn sterfelijke jas heeft uitgedaan. Op Robbeneiland had hij een klein tuintje. Echt heel klein, iets van 20 bij 30 centimeter. Dat was zijn redding, heeft hij eens gezegd. Sindsdien raadt hij iedereen een tuin aan. Ter ere van hem zal ik die van mij eens opknappen.

29 november 2013

De ochtend van een daggast

Sam krijgt een uitgebreide kambeurt gevolgd door een massage.

Dave draait zich liever nog even om.

Op de krant kan ik mij niet concentreren.

Nog een kop slappe koffie dan pak ik de strijkbout.

Eerst mijn overhemd. De schouderpartij. Tussen de knoopjes. De button down boord.

Dan de pantalon, met licht vochtige doek op het punt precies waar de vouw moet komen.

Voorzichtig aankleden. Een laatste controle in de spiegel.

Mijn colbert hangt aan de kastdeur.

Niet aan de speech denken. Niet aan denken.

Ik kijk naar mijn sokken. Argyle green blue van The Dandy Shop. Ik probeer zekerheid te vinden in de groenblauwe ruiten.

Mijn schoenen, vooral de naden, veeg ik schoon met een borstel. Ik wrijf de schoencrème in met eindeloos draaiende rondjes. De oude magische doek doet het leer glimmen.

Niet aan de speech denken. Niet aan denken.

Controleer mijn tas voor een laatste keer.

Heb ik alles?

Ik pak mijn jas, mijn sleutels. De uitnodiging.

Ik kijk nog even in de woonkamer. Sam kijkt op van zijn schoonmaakbeurt. Zijn tongetje hangt uit zijn bek. Dave slaakt een diepe zucht.

Ik schraap mijn keel. 'Op hoop van zegen,' zeg ik hardop.

Was ik maar een Hollandse huiskat, denk ik.

25 november 2013

Top Sport

Die rugbyspelers zijn aparte types. Van die grote volwassen mannen die achter een soort van bal aan hollen. Het gaat er niet zacht aan toe. Elke speler heeft wel een lichaamsdeel ingepakt wegens een botsing uit het verleden. Of een vers bloedende blessure wegens een recent akkefietje. En als ze dan, na wat gerommel tegen elkaar, eindelijk gaan rennen met die bal, fluit de scheidsrechter omdat er een regeltje is gebroken.

De bal is naar voren gegooid in plaats van naar achter, bijvoorbeeld.

Het merendeel van de tijd heb ik geen flauw benul waarom de scheids fluit. Maar het is nooit omdat ze elkaar verwonden. Dat mag gewoon.

Bij hockey, heb ik gezien, fluit de scheids ook op schijnbaar willekeurige momenten. En ze moeten ook een bal over het veld bewegen. De spelers hebben alleen beduidend minder brede kaken en dragen een gevaarlijk uitziende stok met zich mee. Hierbij is het niet de bedoeling de tanden bij elkaar uit de mond te slaan. Voor zover ik heb kunnen zien.

Politici spelen af en toe ook een spelletje. Ben niet zeker of je dat ballen kunt noemen. Eerder touwgetrek. In ieder geval is er eindelijk een overeenkomst tussen Iran en een paar belangrijke landen over hun kernprogramma. Ze hebben spelregels bedacht die ik niet begrijp. Iran mag uranium blijven verrijken, maar op een lager niveau. Betekent dat dat hun bommen niet ver komen? Net over de grens bij de buurtlanden? Dat verklaart de reactie van Israël. Of zegt een lager uraniumgehalte iets over de knalkracht van zo'n ding? Dus dat ze alleen prutsbommetjes mogen maken. De sterretjes in het vuurwerkpakket. Wie het weet mag het zeggen. Eén troost: Frans Timmermans is verheugd over 'deze doorbraak'.

Als hij nu maar niet op Facebook gaat vermelden dat Atomic Kitten zijn favoriete band is. Zoals laatst toen hij daags, uurs, nadat hij zijn excuses had aangeboden aan een Russische diplomaat, op Facebook zei dat Je ne regrette rien zijn favoriete nummer is.

'Wat is nu je punt?' vraagt X.

Nou gewoon.

Dat ik het echte leven soms net topsport vind lijken.

Gott nytt år

Uiteindelijk is het niet te doen, besloot ik. De verwachtingen zijn te hoog. Na maanden afwezigheid, kun je maar beter gewoon weer beginnen....