31 december 2022

Gott nytt år

Uiteindelijk is het niet te doen, besloot ik. De verwachtingen zijn te hoog. Na maanden afwezigheid, kun je maar beter gewoon weer beginnen. Het wordt toch nooit zo leuk, spontaan of interessant, als je zou willen.

Dus heb ik toch maar een oudejaarslot gekocht. Heel modern, bij een onbemande kassa van de bonuskruidenier. Ik kon niet aangeven op welk cijfer mijn lot moest eindigen, dat is geheel en al door kunstmatige intelligentie bepaald. Mijn gevoel zegt dat ik daardoor meer kans maak. Aan de andere kant is de kans op prostaatkanker groter. Dus stel dat ik de hoofdprijs win, wat betekent dat dan voor mijn gezondheid? Beter maar niet aan denken. 

Op de website van de staatsloterij staat dat ik kans maak op 200 Elektrische MINI's. Misschien voorspelt dat meer goeds voor mijn gezondheid dan 30 miljoen euro. Ik dacht voor Sam en Dave ieder hun eigen MINI in de tuin te zetten. X. krijgt er een, mijn moeder ook. Geen idee wat ik met de rest moet doen. 

Is staatsloterij met een hoofdletter? Of is dat alleen bij dictaturen zo? 

Ik heb geprobeerd naar de hoogtepunten van 2022 te kijken, maar schoot vrijwel direct in een diepe depressie. Vandaar dat ik het hoogtepunt van 2021 met een jaar verleng: de vrijlating van Britney. 

Hoewel ik daarover ook zo mijn zorgen heb. Dat arme mens, zei ik tegen mijn therapeut. Dat duurt nog wel een paar jaar voordat ze over die traumatische gebeurtenis heen is. 

Ik geloof dat mijn therapeut het wat rooskleuriger inzag. 

Goede voornemens? Doet mij denken aan die keer, ergens in het najaar toen X. met zijn vader belde. De telefoon stond op luidspreker. Met zijn vrolijke, energieke stem vroeg X of zijn vader soms zin had om bij ons te komen eten? Het werd even stil aan de andere kant van de lijn. En toen klonk er een lange vermoeide zucht. 

Laten we klinken op een goed jaar. 

31 juli 2022

Niet-mathematische prietpraat

Sinds een paar weken kijk ik regelmatig naar een college op YouTube dat gaat over de ruimtetijd. Het is steeds hetzelfde college. Ik ben halverwege op weg naar het proces om het te snappen, maar vrees dat het nog even duurt voordat ik daar ben. 

Wat ik wel snap is dat ruimtetijd één ding is. De professor in het YouTube college vergelijkt ruimtetijd met een gigantisch stuk brood. Alle gebeurtenissen in het verleden, heden en toekomst zitten in dat stuk brood. Vandaag, 31 juli 2022, is een sneetje uit dat brood, tussen de sneetjes van morgen en gister in. 

Waar de professor mij verliest, is het idee dat je in theorie vanaf een bepaald punt in het heelal het verleden en de toekomst kunt zien. Dit is omdat ruimtetijd maar één entiteit is, en omdat alles al is gebeurd. Op dat punt lukt het mij niet om de menselijke schaal waarop ik de tijd ervaar los te laten. Als alles al is gebeurd, denk ik, wat is het punt dan nog? Het punt van opstaan, zorgen maken. Alles eigenlijk.

Ik verdenk mijn kapper ervan dat hij naar hetzelfde filmpje kijkt. De manier waarop hij praat, suggereert dat hij, anders dan ik, de theorie doorziet. Voor hem is het gesneden koek, lijkt het. Of gesneden brood, hoe je wilt. Toen ik hem namelijk vroeg of hij nog op vakantie ging dit jaar, zei hij dat hij er nog over dacht vanwege 'de toestand'. Bij het uitspreken van dat woord bewoog hij zijn handen in kleine cirkeltjes.

'De toestand?' vroeg ik. 'Je bedoelt de nieuwe coronavariant?'

Nee, dat was het niet. Het waren 'de dingen'. Weer dat gebaar met zijn handen.

Uiteindelijk dacht ik dat hij de drukte op de vliegvelden bedoelde. Maar helemaal zeker was ik niet. 

Toen besefte ik dat hij, na zijn jarenlange ervaring van smalltalk met zijn klanten, in een andere kromming van tijd zit. Hij kijkt als het ware terug op alle gesprekken en laat op belangrijke punten expres een zwart gat vallen om te proberen een extra dimensie aan te brengen. 

Voordat ik durfde te vragen of mijn aanname klopt, was hij klaar met mijn kapsel. Waarschijnlijk zal ik er nooit achter komen. Of ik moet een wormgat creëren. Geen idee hoe dat gaat.

Doe dan maar een glas wijn.

31 mei 2022

Een onverstuurde e-mail

Beste Hoge Pief,

Met enige zekerheid ga ik ervan uit dat ook dit schrijven onbeantwoord blijft. Ik stel mij uw postvak voor als een grote onordelijke hoop onbeantwoorde correspondentie waarop elke dag, als de omvallende boom in het verlaten bos, geruisloos een verse lading ongelezen woorden neervalt.

Deze brief is de derde van mijn hand. De eerste twee waren zakelijker, meer rechttoe rechtaan. Daarin hoopte ik, door respect te tonen aan uw Hoge Pief-schap, u te overtuigen alsnog te doen wat in uw functie-omschrijving staat. Met de grootst mogelijke respect herinnerde ik u aan onze afspraak die door uw zwijgen en nietsdoen met een groot aantal weken was overschreden. 

Eerst voelde ik mij brutaal en ongeduldig. Hoe durfde ik u zo aan te sporen met mijn woorden? En dat wel twee keer! Ten slotte wordt niet iedereen zo maar een Hoge Pief, daar moet je echt bijzonder voor zijn. En zelfs mijn moeder heeft respect voor Hoge Piefen.  

Daarna was er woede en machteloosheid. Niet in de laatste plaats omdat de mensen om u heen die ik had aangeschreven allemaal naar u wezen als de enige die kon doen wat u alsmaar niet deed. 

Ten slotte is er compassie. Ik besef dat Hoge Pief zijn u tegenvalt. U heeft er zo hard voor gewerkt en uiteindelijk blijkt het niets anders te zijn dan wat u eerder ook al deed, maar dan zonder titel. Dat beetje meer geld dat u ervoor krijgt weegt niet op tegen de leegte. Er valt immers niets meer te bereiken, er is geen hogere rots waar u tegenop kunt kijken. Er is alleen maar volk onder u dat u blijft mailen en vragen stellen en dingen van u verlangt. Dingen die u zou moeten doen, maar waar u geen zin in heeft. 

Vandaar dat ik u hierbij wil verzoeken mijn twee eerdere schrijven te negeren. Tevens geef ik u hierbij toestemming om uw hele postvak leeg te gooien; alles selecteren en hup, weggooien. Kan u het schelen. En als u echt dapper bent, geeft u de titel Hoge Pief weer terug naar waar die vandaan kwam. Een titel, een hoge functie, misschien is dat meer iets voor mensen die emotioneel wat verder ontwikkeld zijn. 

Groet,

B. Polyester

31 maart 2022

Halfvasten

Heel lang geleden ontving ik een foto van Dick Advocaat. De enige dickpic die ik ooit heb ontvangen. 

Hoewel ik mij daarom enorm gelukkig prijs, ben ik toch ook een beetje teleurgesteld. Het is zo'n zelfde ingewikkelde mix van emoties als toen ik als klein jongetje in de gymzaal zat te wachten om gekozen te worden door een van twee klasgenootjes ten einde een van beide teams te versterken. Terwijl links en rechts van mij de bank steeds leger werd, hoopte ik dat de twee teams op wonderbaarlijke wijze compleet werden voordat mijn inspanning nodig was. En tegelijkertijd deed ik een schietgebedje om nu toch wel eerder gekozen te worden dan die andere tevens-niet-zo-populaire jongen. Dat waren nog eens turbulente jaren. 

Niet te vergelijken met de huidige tijd, uiteraard. Na een paar warme lentedagen sneeuwt ons land wit en schiet men elkaar dood in een burgertent. Rond etenstijd nota bene. En sinds 80 jaar is er weer een psychopaat die de rust in Europa probeert te verstoren. 

U hoor het al. Meneer Polyester is een beetje somber. Nog drie weken en dan mag de wijn weer open.

27 februari 2022

Hoela-hoop

Ik heb besloten, tegen beter weten in, om stug te blijven geloven dat het allemaal wel weer goed komt. 

Welnee, er komt geen derde wereldoorlog. Die nucleaire knop zal op tijd uit de papperige vingertjes van Putin worden gepeuterd en weer terug achter slot en grendel opgeborgen.

Als de wereld waanzinnig wordt, dan kun je maar beter zelf ook waanzinnig worden.

Einstein's relativiteitstheorie en mijn creatieve draai daaraan komt in dat geval altijd goed van pas. Want alles wat ooit is gebeurd, wat nu gebeurt en wat nog moet gebeuren speelt simultaan af in de ruimtetijd. Dat is lastig voor te stellen omdat wij mensen de tijd opeenvolgend beleven.

Laten we even aannemen dat ik de theorie zo goed heb uitgelegd. Dan stel ik voor dat we met zijn allen nu op dit moment een positief verhaal bedenken hoe we uit de huidige penibele situatie in de wereld komen. Daarbij is het van groot belang om die fantasie zo rooskleurig mogelijk te maken. 

Denk aan lachende oude omaatjes die als ninja's de tanks onklaar maken, burgers en buitenlui die opeens de zin van het vechten ontgaan en gebroederlijk arm in arm wijn drinken en recepten uitwisselen voor zelfgemaakte kaaskroketten. 

Maak het zo florissant en hoopvol als je kunt bedenken. Als mijn theorie klopt, dan gebeuren al die leuke toekomstwensen nu op dit moment. 

En alles kwam goed, is goed, zal goed komen.

14 januari 2022

Grondslagen van de Polyester filosofie

Vandaag had ik een belangrijke afspraak. Het was een afspraak waar ik een brief voor had ontvangen waarin benadrukt werd dat de deuren een kwartier voor aanvang van de afspraak dicht zouden gaan. Nou, dan weet je dat het serieus is.

Als de deuren een kwartier voor aanvang van een afspraak dichtgaan, dan zorg ik meestal dat ik een kwartier voor dat kwartier al binnen ben. En vaak calculeer ik ook wat extra reistijd, waardoor het er in de praktijk dikwijls op neer komt dat ik drie kwartier voor dat ene kwartier al aanwezig ben. 

Vandaag was geen uitzondering. 

Vlak voor de nog wagenwijd openstaande deuren, gleed mijn hand gedachteloos in de jaszak van mijn chique jas. De jas die twee jaar werkeloos in de kast had gehangen. De jas die voor het laatst het daglicht had gezien toen de wereld nog niet van Covid-19 had gehoord. Mijn vingers graaide in een leegte, geen mondkapje!

Tijdens het koortsachtig doorzoeken van alle andere chique jaszakken en daarna de duizend kleine vakjes van mijn rugtas, dacht ik aan de natuurkundige Laplace. Net als ik dacht hij een model van het universum te kunnen nabouwen om op ieder moment de toestand van het hele universum te kunnen voorspellen. Wat hij probeerde met ingewikkelde sommen en modellen, probeer ik dagelijks met veel zorgen maken. 

Wat kon ik doen? Ik had genoeg geld bij me om een hele doos mondkapjes te kopen, dan nog zou ik met ontblote mond en neus geen winkel mogen betreden. Ik zou op de drempel van de winkel kunnen staan roepen: ik wil een mondkapje! Of een voorbijganger een tientje in de hand duwen en vragen of ik diens mondkapje mocht overnemen.

Het model van Laplace is door Heisenberg en Bohr van tafel geveegd. Mijn methode van zorgen maken en tobben werkt nog steeds. Immers, na vijf zweterige en paniekerige minuten vond ik vastgeplakt op de bodem van mijn tas een verfrommeld mondkapje. Het was besmeurd met een onbestendige bruine substantie en rook een beetje weeïg, maar de elastiekjes deden het nog prima. Ik was zo tevreden dat ik bijna vergat om mij zorgen te maken over de bacteriën.

28 november 2021

Over Wenen, geraniums en koelkasten

Vertel het maar niet verder, maar soms hoor ik de stem van Mart Smeets in mijn hoofd als ik aan het sporten ben. 

Hij levert commentaar over mijn prestatie. Hij vindt het fantastisch wat ik doe. Hij zegt heel vaak: 'mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.' 

Zijn stem spoort mij aan. Ik ga harder lopen, meer zweten, trek een verbeten gezicht die mij helemaal niet leuk staat. Kortom, ik verander in zo'n beangstigend sportief persoon.

Soms hoor ik de stem van Mart Smeets in mijn hoofd terwijl ik op de bank lig te dromen dat ik een belangrijke wedstrijd win.

(Als ik topsporter was, zou ik het eerder voor Mart doen dan voor de koning. Vertel dat ook maar niet verder). 

Na het in ontvangst nemen van de beker (in mijn droom), het te woord staan van Mart en het aanschouwen van de trots van de natie, wordt het al snel heel stil in mijn hoofd. Wat doe je met zoveel geluk? 

Zo'n zelfde gevoel had ik afgelopen maandag in het echte leven. Ik zat in de trein van Wenen naar Amsterdam. Mijn (ver van tevoren geplande) vakantie eindigde precies op de dag dat de (kort van tevoren aangekondigde) lockdown startte in Oostenrijk. Dertien uur later kon ik mijn geluk nog steeds niet op. 

Voor hetzelfde geld, dacht ik de hele tijd, voor hetzelfde geld zaten X. en ik op de hotelkamer in Wenen en konden we nergens heen. Dan hadden we wol en breinaalden moeten bestellen bij de receptie ten einde onze eigen geraniums te breien om de tijd een beetje door te komen. 

Het enge is, als je dat doortrekt naar het grotere plaatje, dan besef ik dat dat geluk voor heel veel meer dingen geldt. Het dragen van ons bordeauxrode paspoort bijvoorbeeld. Of het hebben van een koelkast. Een koelkast! Wat een geweldig concept. 

Het is deze ongrijpbare willekeurigheid van het geluk die mij zo nu en dan sprakeloos maakt.

22 oktober 2021

Afmelden voor de nieuwsbrief

Mijn mailbox zit vol met nieuwsbrieven van een organisatie. Ik interesseer mij voor die organisatie. Ze doen goed werk. Laatst las ik dat ze vrijwilligers zoeken. Dat kan heel nuttig zijn, begrijp ik uit hun vele oproepen. Mijn netwerk wordt er groter van. Ik word aantrekkelijker op de arbeidsmarkt. 

Waarom niet, dacht ik?

Binnen een uur had ik mijn motivatie bij elkaar geschraapt. Als een dj die samples aan elkaar draait combineerde ik zinnen uit eerder verzonden sollicitatiebrieven. In een handomdraai had ik de juiste accenten in mijn cv gezet. Voor ik het wist waren brief en cv verzonden. 

Dat is nu twee maanden geleden. Vooralsnog heb ik niets gehoord. 

Niet eens een bedankje.

Ik heb het juiste e-mailadres gebruikt, ik heb het gecheckt. 

Had ik meer aandacht moeten besteden aan de brief? Mijn cv?

Een vrijwilligersfunctie. 

Niet eens een afwijzing. 

Wel krijg ik nog steeds hun nieuwsbrief. Mijn mailbox zit er vol mee. In de laatste editie staat dat ze meer contact en binding willen met mij, de lezer van hun berichten. 

Ik denk dat ik mij maar afmeld voor hun nieuwsbrief.

29 augustus 2021

De gebakken peren

Mijn achillespees is overbelast. Musti de fitbit ligt in de kast, de oude Benjamin ligt op de bank.

Ik: 'Denkt u echt niet dat het komt door te veel en te vaak naar het werk gaan?'

Fysio: 'Nee, het komt door het hardlopen.'

Ik: 'Maar zou het niet veel beter voor mij zijn om voorlopig even niet naar het werk te gaan?'

Fysio: '...'

Hij was jong nog, mijn fysio. Ik moest mijn schoenen en sokken uit doen. En mijn pantalon. Gelukkig was ik daar op voorbereid. Wat je ook hebt, waar je ook voor komt, bij de fysio moet altijd de broek uit. Dus droeg ik er een schoon niemendalletje onder, zonder gaten.

De kuitenmassage die volgde was dusdanig pijnlijk dat ik klonk als een Braziliaanse voetbalcommentator bij het zien van een Braziliaans doelpunt. Na tien minuten was ik drijfnat van het zweet en de tranen.

De fysio heeft huiswerk meegegeven. Ik moet elke dag oefeningen doen die zo op het eerste gezicht niet eens zo moeilijk lijken. Het zijn er maar een paar en ze zouden niet veel tijd in beslag nemen. 

Maar eerst even rusten.

30 juni 2021

Als Musti trilt

Weet u zeker dat u verder wilt? Mijn computer vraagt mij dit dagelijks. 

Het ligt eraan, zeg ik dan. Niet als het zo warm blijft. 

En ook niet als het EK zo blijft verrassen. 

Wie had gedacht dat Zwitserland in de kwartfinale zou staan? Alle andere mensen die meedoen aan de EK-pool wel kennelijk. Mijn kansen zijn verkeken. Mede daarom deel ik je mijn nieuwe voorspelling: dat Engeland de cup gaat winnen. Gezien mijn resultaten uit het verleden weet je dus op welk land je niet moet stemmen. 

Ik heb overigens weinig tijd, want ik heb een fitbit. Dat is zo'n horloge die de tijd aangeeft en de datum. Maar wat het echt bijzonder maakt is dat het ook mijn hartslag meet, en hoeveel stappen ik op een dag zet. Om de zoveel tijd trilt het aan mijn pols en moet ik in beweging komen. Het voelt een beetje dwingend, daarom noem ik hem Musti. Ik ben er nog niet achter wat er gebeurt als ik het trilsignaal negeer. Stel dat ik ontplof? Dus als Musti trilt ga ik zonder al te veel te mokken staan en loop ik naar de koelkast. 

Daar gaat ie weer. En daar ga ik. Maar goed dat er zoveel bier koud staat.

30 april 2021

Polyesteriaanse revolutie

Afgelopen weekend stond een ingezonden stuk in de krant van een literair agent. Of we ajb willen stoppen met het insturen van manuscripten. Kennelijk is het niveau zo laag dat hij elk manuscript als een belediging voor zijn metier ervaart. Bovendien, zegt hij, moeten wij amateur-schrijvers stoppen met dromen over succes want er is een erg beperkte ruimte voor literaire debutanten. Zijn advies is om de pen aan de wilgen te hangen, en boeken te gaan lezen in plaats van te schrijven. 

Voor dezelfde reden zijn de deuren naar andere uitgeverijen ook dicht gegaan, schrijft de agent. Manuscripten mogen alleen nog op uitnodiging worden ingezonden. Voor zo'n uitnodiging moet je heel lang in de juiste netwerken rondhangen. Kortom, een heel select gezelschap bepaalt wat goed en slecht gezelschap is en daarmee wat goede literatuur is en wat de grote massa krijgt voorgeschoteld in de vorm van een uitgegeven boek.

Mijn amateur-schrijvers-hart is gebroken, dat staat buiten kijf. En met een gebroken hart moet je nooit beslissingen nemen, laat staan een blog schrijven. Toch wil ik de vraag poneren of het klopt dat de wereld van de kunst en de literatuur zo'n piramide is, waar een enkeling aan de top staat. Waar alleen het werk van die enkeling aan de top als Kunst wordt gezien, en waar het voor de rest zo goed als onmogelijk wordt gemaakt om bij de top te komen. 

Mijn humeur had dus te lijden. Daar kwam nog bij dat ik van de week per ongeluk op een website van een groot landelijk uitzendbureau terecht kwam. Kan gebeuren, zul je denken. Gewoon een kwestie van snel wegkijken, op het kruisje klikken en een port inschenken. 

Nee, ik bleef hangen, zag een functie en las de omschrijving. Wat leuk, dacht ik naïef, misschien iets voor mij. 

Voor wie lekker afgewezen wil worden kan ik het echt aanraden om op zo'n fake-vacature te reageren. Met een beetje geluk heb je al binnen vijf minuten antwoord dat ze iemand anders hebben gevonden. Iemand die leuker is, beter, jonger, vrolijker, minder depressief. Iemand die meer in het leven staat en niet zo zeurt. 

Morgen staat een nieuwe maand voor de deur. Mijn voornemen voor mei is om te stoppen met lezen en te beginnen met het schrijven van een heel dik boek. Zodra het af is, stuur ik het manuscript naar elke uitgeverij in Nederland. Zonder postzegel.

28 maart 2021

Effectief vergeten

Even zonder dollen: wie weet het url-adres van zijn eigen blog uit het hoofd? 

Ik niet. Normaal is dat geen probleem. Ik type mijn gebruikelijke zoekwoord in mijn gebruikelijke zoekmachine en dan verschijnt een aantal pagina's met resultaten, waarvan Polyester Dromen meestal op de tweede pagina staat. Dit keer echter kreeg ik alleen maar Franse websites als resultaat. De symbolische betekenis ontging mij, in plaats daarvan ontstak ik in panikeren. Het nieuwe normaal. 

Hier ben ik dan toch. 

Als je een dier zou zijn, wat was je dan? Het antwoord van een Italiaanse wielrenster, Borghini volgens mij, was: leeuwin. Een terechte keuze, want zij had vandaag Gent-Wevelgem gewonnen ware het niet dat Marianne Vos net even sneller was. 

Mijn keuze: ik zou een Nederlandse huiskat zijn die zich voortdurend zorgen maakt of de brokjes nog wel worden bijgevuld. Dat zorgen maken gaat mij echt heel goed af. Misschien moet ik daar iets mee doen. 

Ik ben weer eens bezig met een training waarbij ik inzicht leer krijgen in mijn talenten en kwaliteiten. In dat proces heb ik ontdekt dat één van mijn talenten is om mij herhaaldelijk in te schrijven voor trainingen die mij inzicht geven in mijn talenten en kwaliteiten. Ik kwam daarachter tijdens het opstellen van mijn huiswerkopdracht: een brief aan mensen in mijn omgeving met de vraag wat zij vinden dat mijn kwaliteiten zijn. Halverwege herinnerde ik mij dat ik precies zo'n zelfde vraag een jaar geleden ook al had opgesteld. De antwoorden had ik ook nog.

Talenten, zo herinnerde ik mij weer, zijn vaak competenties die je heel goed afgaan en die voor jezelf heel normaal zijn. Er staan al twee in mijn schriftje: vergeetachtigheid en piekeren.

Ik ben halverwege de training. Mocht ik het onthouden, dan zal ik laten weten hoe het afloopt. 

Het goede nieuws is dat de vastentijd er bijna op zit. Laat die paaseieren maar zitten. Volgende week om deze tijd is de fles Advocaat likeur helemaal leeg. 

28 februari 2021

Gebak of saucijzenbroodjes

Ook in het nieuwe team wil ik maar niet wennen. Na zoveel teams te hebben versleten in zulke korte tijd, moet ik hand in eigen boezem steken. Ik zal, net als Fran, geen mensen-mens zijn. Alleen ben ik niet zo assertief als Fran en wil ik het liefst in een donker hoekje kruipen. Het voelt als falen, een gevoel dat schuurt als een schaafwond.

Ik droom over ontslag nemen. Mijn afscheidsspeech is al zo'n beetje uitgedacht, ik moet hem alleen nog uittypen. Ik twijfel nog of ik gebak ga trakteren of saucijzenbroodjes. Hoe dan ook, op een gegeven moment trek ik de deur achter mij dicht. Dan kan het grote vergeten beginnen.

Geen zorgen, ik ga het niet doen. Het blijft bij een droom. Het is niet slim, en je kent mij, ik doe altijd verstandige dingen. Bovendien durf ik niet. Zeker niet nu, in deze onzekere tijden.

Maar weet je wat zo griezelig is? Als ik verder droom en mij inbeeld wat er gebeurt als ik de deur achter mij dichttrek, dan blijft het leeg. Een witte ruimte zoals de hemel wordt uitgebeeld in films. Alleen bij mij is zelfs Gabriel niet thuis. Ongebreideld fantaseren over wat zou kunnen, een moment uit de realiteit, ik weet even niet meer hoe dat moet.

Men zegt dat je nooit een moeilijke beslissing in het midden van de nacht moet nemen. In het verlengde van dat advies moet je ook nooit je gedachten serieus nemen na twee weken zonder alcohol. 

Wat zou Oprah zeggen? Rustig blijven ademen.

31 januari 2021

Everybody loves Fran

En, hoe bevalt het nieuwe jaar tot nu toe?

Same here.

Laten we het dan maar over Netflix hebben. 

Ik ben net klaar met Pretend it's a City, een biografische documentaire over Fran Lebowitz. Het begin was even doorzetten, maar daarna raakte ik gehecht aan Fran. Ik durf te beweren dat ik net zo dol op haar ben als Martin Scorsese, de regisseur die elke aflevering gesprekken met haar voert en die trouw om al haar grapjes lacht. 

Fran is kritisch. Naar eigen zeggen is ze geen mensen-mens. En toch is ze een graag gezien gast op feestjes. Ze heeft al tientallen jaren last van 'writer's block'. Daardoor zijn haar bezoeken aan die feestjes eigenlijk het enige waar ze bekend om is, naast de interviews die ze geeft op televisie en in het theater. Ze geeft als het ware commentaar op het leven van alledag.

Wat zou Fran zeggen? Die vraag gaat de hele dag door mij heen. Bijvoorbeeld, als mensen op de stoep naast elkaar blijven lopen en ik de straat op moet om met een voldoende grote boog om hun heen te lopen, ten einde te voorkomen dat het virus zich verplaatst. Pretend it's a city! wil ik dan naar die mensen roepen.

Los daarvan, morgen begint februari. Vanavond tel ik hardop de laatste 10 seconden van deze oude maand af en laat daarmee alle goede voornemens ver achter mij liggen. Nieuwe kansen, nieuwe rondes.

31 december 2020

Is Bella al weg?

Ik zag net een trendwatcher op televisie. 

2021 wordt het jaar waarin het vaccin tegen het coronavirus zal worden verspreid, zei de trendwatcher. Wie had dat gedacht? 

Mijn goede voornemen is om minder te zeuren in 2021, dus die laatste opmerking moet je even voor lief nemen. Nu kan het immers nog.

Daarnaast ga ik de horeca uit de crisis te helpen. 

Bovendien ga ik stoppen met Grieks en begin ik met het hergebruik van alle grappen uit mijn assortiment. 

Laten we toasten op een mooi jaar. Waarin Corona weer de naam van een Mexicaans biertje is. 

In Sydney is het al zover, kun je het je voorstellen?

Tot aan de andere kant, lieve mensen. 

29 november 2020

Corona de wereld uit

Op veler verzoek probeer ik een begrijpbare blog te schrijven. Even niet over musicals in het hoofd. Dat begrijpt toch niemand, meneer P?

Ik heb lang geleden de memoires gelezen van een dokter die een jaar lang praktiseerde op Antartica. Mjin boekenkast is een rommel, ik moet je de titel schuldig blijven. Wat mij is bijgebleven is zijn relaas over de terugkeer van het licht na 6 donkere wintermaanden. Voordat de zon zichtbaar boven de horizon uitstak merkte hij een voelbare verandering. Het borrelde, als het ware, in de natuur.

Zo'n zelfde gevoel heb ik met de pandemie. Het einde is misschien nog niet in zicht, maar ik voel em al wel. In de enquetes van grote bedrijven schemert het ook al door. Men vraagt naar wat ik zou doen als straks Corono het land en de wereld uit is. Ga ik weer gebruik maken van het OV, wil men weten. Ga ik vaker thuiswerken?

Het liefst reis ik bij hogere uitzondering naar mijn werk, blijven de bioscoopstoelen gemarkeerd zodat ik nooit meer hoeft te vechten om de stoelleuning, worden de Europese vluchten afgeschaft in ruil voor een efficient railnet, en verdwijnt het woord 'file' uit de vocabulaire van elke taal.

Een droombeeld die gedoemd is om teleur te stellen. 

Een haalbare doelstelling en één waar ik echt naar uitkijk is een latte macchiato drinken in een grand café in de hoofdstad. Het staat op mijn Sinterklaaslijst, naast de gebruikelijke opsomming van self-help boeken.

Niet eens portwijn of bier. Nou dan weet je het wel.

7 september 2020

Nina, the musical

Iets heel anders: ik word waarschijnlijk weer overgeplaatst naar een ander team. Het is nog geheim, dus vertel het maar niet verder. Sinds ik weet dat ik mogelijk mijn huidige teamgenoten ga verlaten, is er een onzichtbare muur tussen mij en hen opgetrokken. Uit volle borst zing ik mee met het teamlied (stel dat we die zouden hebben) en dans ik mee in de dagelijkse routine (bij wijze van spreken: in mijn hoofd is mijn werk een musical). Ik voel me net Nina Brink die in stilte ver voor de beursgang alle aandelen van haar eigen bedrijf had verkocht.  

Maar toch, als het mijn ouders is gelukt om het geheim te houden dat Sinterklaas niet bestaat (tot diep in mijn 9e jaar), dan moet het toch ook mij lukken dit geheim te houden. Zonder al te veel schuldgevoelens. Zonder te veel na te denken. 

Mogelijk denk ik te veel. 

Bijvoorbeeld: stel je draagt een mondkapje en je moet niezen. Wat is de beleefdheidsregel? Ophouden en hopen dat het stukje stof niet te nat wordt of afdoen en het gezicht in de elleboog verbergen? Groskamp-ten Have beschreef veel problemen, maar ik betwijfel of ze dit onderwerp heeft aangestipt. 

Hoe het ook zij, omstreeks nu had ik gedacht dat alles weer teruggekeerd zou zijn naar zoals het was. Ik mis het, hoewel ik ben vergeten hoe dat voelde. Er is nog wel een vage herinnering van fragiele contentheid, van naïef de draak steken met het wereldnieuws. 

Het leven lijkt steeds meer op een musical. Op het eerste gezicht is het een vertrouwde September: de 'wij-zijn-weer-naar-school' banners hangen in de stad en de kinderen snotteren hun ouders verkouden. Maar dan is er de twist, het gespannen afwachten van de uitkomst van de Corona-test. 

Bestond Sinterklaas nog maar in mijn wereld, dan had ik mijn verlanglijst al klaar.

22 juli 2020

Erectieproblemen in komkommertijd

Er heerst een dodelijke virus dat heel besmettelijk is bovendien. Zou iedereen dat beseffen? Ik heb niet het idee. Vooral jonge mannen komen nogal eens te dichtbij naar mijn zin.

(Nee, ik had ook nooit gedacht dat ik dat een bezwaar zou vinden.)

Daarom dacht ik het volgende gerucht te verspreiden: het coronavirus veroorzaakt erectieproblemen! Zodra het gerucht de ronde doet, bewaart de helft van de bevolking fanatiek de 1,5 meter afstand. Let op mijn woorden.

Tot die tijd blijf ik het liefst nog even thuis. Maar wat doe je als je partner een vervente reiziger is, die melancholisch door de atlas bladert en verre oorden aanwijst als volgende bestemming? Ik heb geprobeerd Nederland aan te prijzen als vakantieland. De gemoedstoestand in huize Polyester werd er niet vrolijker op.

Verder dan Europa durf ik niet. Hans en Griezel hebben uitgesproken dat ze dat liever niet hebben: als de grenzen weer dichtgaan, verandert de vakantie in onbetaald verlof.

En een vakantiebestemming zoeken in Europa is een soort ezeltje prik geworden. Zodra je een land hebt gevonden dat met code geel is gemarkeerd door Buitenlandse Zaken, kan het zijn dat het land oranje kleurt nog voordat de reisgidsen zijn besteld.

Terwijl we ons beraden, vermaak ik mij met het proces dat Johnny Depp heeft aangespannen tegen The Sun. Hij maakt bezwaar tegen het label 'wife beater' dat de krant hem heeft gegeven. Verslag van het proces staat in bijna elke Engelstalige krant. Een geweldige afleider, misschien zelfs beter dan een spannend boek. De prijsvraag waarom Depp zichzelf dat aandoet, staat nog open in huize Polyester. Suggesties zijn welkom.

11 juni 2020

Onzichtbare bacillen

Misschien mag ik van geluk spreken als ik zeg dat Corona voor mij een onzichtbare vijand is. De strijd met die onzichtbare vijand voelt als het wachten op de laatste tram.

Ken je de situatie? Dat je in principe op tijd bij de halte staat, laten we zeggen 1 minuut voor de aankomsttijd volgens de dienstregeling. Het is stil op straat, je bent de enige bij de halte. Het is onduidelijk of de tram al geweest is of niet. Mogelijk sta je op niets te wachten, maar toch blijf je toch staan. Voor hetzelfde geld hoor je straks dat typische getringel in de verte.

De vergelijking loopt al snel scheef, natuurlijk, op zoveel plekken. In dit voorbeeld weet je na 5 of 10 minuten tevergeefs wachten dat de tram niet komen gaat, dat je te laat was en dat er niets anders op zit dan te lopen. Het gaat mij om die onzekerheid in die paar minuten daarvoor.

Sinds de versoepeling van de Corona-regels merk ik dat die onzekerheid steeds groter wordt. Hans, Griezel en Cruella hebben iedereen weer teruggeroepen naar kantoor. Maar ik durf niet, want dan zou ik met het OV moeten reizen en ik weet niet of die mondkapjes iets uit maken. 

Ik heb ze wel besteld, en gemerkt dat het niet makkelijk is om aan mondkapjes te komen. Ze zijn om de haverklap uitverkocht. Ook duurt het lang voordat ze arriveren, wat mij wel goed uitkwam.

"Pas als ik mondkapjes heb, kan ik naar kantoor komen," zei ik tegen Hans.

Ze zijn inmiddels binnen. Ik heb ze even geprobeerd (goeie genade wat warm!) en weer teruggelegd in het doosje. Geeft dat dunne laagje stof voor neus en mond echt genoeg controle over de samenstelling van de wolk onzichtbare bacillen rond je hoofd?

Maar dan nog. Stel nou dat ik de OV-reis overleef en heelhuids arriveer op kantoor. Dan zijn daar de smalle gangen, de kleine liften, de toiletten. Locaties waar met geen mogelijkheid een armlengte afstand gehouden kan worden. Binnen de kortste keren zou mijn lijst van Corona-buddies buiten proporties groeien.

Ik durf niet, besloot ik. 

"Vergelijk het met onbeschermde seks in een verduisterde kamer," zei ik tegen Hans. "Aan het begin van de aidsepidemie in de jaren '80." Ik vraag mij af of die analogie bij hem overkwam.

Onzekerheid, heb ik ergens gelezen, is niets anders dan het gemis van controle. Wanneer de mogelijkheid ontbreekt om jouw perceptie op de wereld zo te maken dat het past bij hoe je zou willen dat die perceptie is, dan ontbreekt het gevoel van controle.

Stel dat dat waar is, dan is controle een illusie. Is onzekerheid dan de realiteit?

Gott nytt år

Uiteindelijk is het niet te doen, besloot ik. De verwachtingen zijn te hoog. Na maanden afwezigheid, kun je maar beter gewoon weer beginnen....